Herinneringen van Kees Schellevis

In het najaar 2025 zijn Rina Klein en Bettie Koorn op bezoek geweest bij Kees Schellevis. Kees (1934)  heeft i.v.m. de aanstelling in 1938 van zijn vader, als rijksveldwachter te Oost-Wieringen, een deel van zijn jeugd op Den Oever gewoond.

Met diepgewortelde herinneringen aan spelen achter de dijk, zwerven over de haven en nieuwsgierig naar het buurtje aan de Molgerdijk, besluit Kees na zijn diensttijd, dat Wieringen zijn eerste vakantiebestemming zal zijn. Kamperen op de Gest.

Het hele verhaal leest u in Op de Hòògte nummer 02 2026. Bent u nog geen lid, maar wilt u wel het hele verhaal lezen? Ga dan snel naar Lidmaatschap en dan ontvangt u het mooie verenigingsblad voor 20 euro per jaar bij u op de mat. Op de Hòògte komt  rond 13 mei uit.

Dorus Rasch vertelt...

Dorus Rasch vertelt hoe hij begin jaren zeventig bij de Harmonie kwam, waarschijnlijk op initiatief van zijn vader Jan Rasch, die zelf niet speelde maar wel zong in het West‑Fries Mannenkoor. Muziek zat in de familie: opa Dorus Rasch en diens broer Gert waren jarenlang lid van de Harmonie. Dorus begon op een Coehoorn, kreeg les van Frans Smits, en stapte al snel over op schuiftrombone, waarvoor hij elke zaterdag naar Den Helder reisde voor les van Coen Ewalt. Op maandagavond werd er geoefend bij Concordia, waar Dorus tweede schuiftrombonist werd naast schilder Jan Gorter.

Hij schetst levendig de sfeer binnen het orkest: de vele families die meededen, het rookgedrag van Kobus “Chief Whip” Smit, de zenuwen maar prachtige solo’s van Wim Zwanink, en het slagwerk met onder anderen André Vredenburg en Jan Jaap Wilms. Hoogtepunten waren concoursen, promoties naar hogere afdelingen, tv‑opnames, druk bezochte voor- en najaarsuitvoeringen en bijzondere optredens zoals “de dood van een vlieg”, waarbij één dreun op de grote trom het hele stuk vormde.

Dorus herinnert zich tradities zoals het Kooikerrecht, het begeleiden van begrafenissen, de jaarlijkse speculaasactie en het paalzitten achter Concordia. Ook speelde hij twee jaar in boerenkapel De Leutige Skarren tijdens carnaval. Zijn diensttijd in 1979 betekende het einde van zijn actieve periode bij de Harmonie, al speelde hij later nog kort bas.

Hij besluit met de constatering dat de Harmonie nu een herinnering is, maar jarenlang een belangrijke rol speelde in vreugde en verdriet op Wieringen — een traditie waarin de familie Rasch altijd nauw verweven was.

In Op de Hóógte nummer 3-2026, leest u meer.